dinsdag 14 oktober 2014

Nieuwe site!!!

Hallo allemaal,

Mijn eigen site is eindelijk af!:-) 

Vanaf nu worden hier geen berichten meer geplaatst op deze blog. 

Indien u nog graag op de hoogte blijft van nieuwe verhalen,...

Kom dan langs op dit adres: jaimiepisonier.weebly.com

Hopelijk mag ik jullie daar verwelkomen? 

Groetjes, 

zondag 5 oktober 2014

Nieuwe site in de maak

Hallo allemaal, 

Zoals gezegd ben ik bezig aan het bouwen van een site. 
Of moet ik zeggen: het programma doet alles voor mij. :-)
Ik moet nu nog even alles overzetten en dan is het klaar.
Tegen dan geef ik hier wel een seintje hoor!

Groetjes, 



Oh neen...

Hallo allemaal,

Oh neen, ik had blijkbaar mijn proefverhaal van 'blijf uit mijn buurt' op de blog geplaatst.
Even aangepast, maar nu staat het verhaaltje er weer niet netjes op zoals in het Word-bestand, grr.

De laatste tijd zit ik dikwijls in de knoop met mijn blog, dus ik ben aan het kijken om een site te nemen. Want zo is het niet leuk. Ik moet teveel aanpassingen doen en soms neemt blogger het dan niet allemaal mooi over en komt het er slordig op. Dat is niet de bedoeling als je zoveel werk in een verhaal steekt hé! Jullie oogjes willen ook graag een mooie uitgewerkte lay-out zien hé!

Dus werk aan de winkel voor mij. :-)

Groetjes,

zaterdag 4 oktober 2014

Ik doe niet graag de afwas

Hallo allemaal,

Dit was de opdracht voor een schrijfoefening:

Neem een gewone handeling in gedachten (afwassen van een kopje, bed opmaken, appeltje schillen). 
Beschrijf gedetailleerd in een half A4-tje wat er te zien is. 
Probeer zintuigelijke ervaringen (ruiken, proeven, etc.) in je tekst te integreren.

Ik doe niet graag de afwas
Ik zet me voor de spoelbak, met een diepe zucht en de gedachte dat ik afwassen haat, draai ik de mengkraan open en laat ik lauw water in de spoelbak lopen. Ik neem het afwasmiddel en duw er een flinke scheut van in het water. Met één hand draai ik rondjes, zodat water en afwasmiddel één geheel vormen met elkaar. De geur van het mengsel stijgt in mijn neus, wat ruikt het heerlijk. Door het water en sop wat te wild te mengen, spat er wat naar mijn gezicht, met mijn nog propere hand wrijf ik mijn lippen droog. Hihi, sop ruikt dan wel goed, maar daarom proeft het niet lekker hoor.  Als ik goed luister, hoor ik het schuim op het water knetteren. Op de tast zoek ik in het sop naar de afwasdoek.  Alles wat op het aanrecht staat van  kopjes, bordjes, bestek,... verdwijnt één voor één in het sop. Na de wasbeurt scannen mijn ogen al het servies nog eens goed na, om te checken of er geen vuil meer aanwezig is. Als het in orde is, plaats ik alles op het afdruiprek en kan ik met een tevreden blik waarnemen dat de afwas gedaan is. 

Ik had eerst deze versie hieronder ingezonden, 
maar ik had het blijkbaar niet zo goed begrepen.
Het was niet echt de handeling afwassen alleen,
tja, ik heb nogal veel verbeelding. :-)


Ik doe niet graag de afwas
Vanochtend werd ik uit mijn slaap gewekt door vreemde geluiden. Ik bleef stil in bed liggen luisteren. Ik hoorde verschillende stemmen en er klonk ook gegiechel. Plots werd ik bang, mijn hart ging er sneller van pompen, mijn bloed stoomde in een sneltempo door mijn aderen. Ik hapte naar lucht. Mijn mond voelde droog aan. Mijn ogen probeerde zich te focussen in het schemerlicht dat in de gang scheen.  Ik sloop muisstil de trap af, halverwege bleef ik stokstijf staan, greep naar de leuning en sprak mezelf moed in om verder te bewegen. Het kabaal bleek vanuit de keuken afkomstig te zijn. Met een trillend hand nam ik de deurklink beet en duwde de keukendeur op een kier, net genoeg om binnen te kunnen gluren. Wat ik zag, waren geen vreemden voor mij, neen hoor, ik had mijn afwas in het vizier! Op dat moment stond ik oog in oog met vuile kopjes en bordjes,... Op het moment dat ze mij opmerkten, begonnen ze met zijn allen te lachen. Met zo een venijnig lachje hé! Daarna wezen ze naar het afwasmachine, zo van, jammer hé? Dat dat nu nog niet is aangesloten hé?  Ik proefde hun overwinning, want inderdaad ik haat de afwas doen. Met een vernederd gevoel en hangende schouders sloot ik de keukendeur. Enkel dat uitgelachen worden hé, dat stootte mij tegen de borst, dat stond me toch niet aan hoor. Lichtjes gefrustreerd draaide ik me om en smeet  met brut geweld de keukendeur met een zwaai open, bekeek de afwas met een nijdige blik. Oh, jaja, ze voelden mijn woede haarfijn aan. De borden slikte eens een keertje meer, het bestek kroop dicht tegen elkaar aan en de kopjes begonnen te trillen. Met grote passen liep ik in de richting van de spoelbak. Ik vulde deze met... HEET... water! Ik bekeek de afwas met een scheef oog en zonder er woorden aan vuil te maken... verdronk ik ze in het HEET water!!! 

Geschreven door  Jaimie P.  



dinsdag 30 september 2014

Solliciteren naar de functie van burgemeester :-))


Hallo allemaal, 

Schrijfopdracht was:
een sollicitatiebrief schrijven voor de functie van burgemeester, 
op een tropisch eiland met weinig inwoners.
Je mag liegen om de functie te krijgen.

Nu was ik al een tijdje schrijfoefeningen aan het maken, 
maar bij deze oefening kon ik toch niet serieus blijven hoor.

Ik ben even gewoon heerlijk gaan schrijven, zonder nadenken 
En dit kwam uit mijn pen. 

Zal ik deze maar niet inzenden naar mijn docente? :-)



Geachte mevrouw, meneer,

Graag meld ik mij aan voor de openstaande vacature van burgemeester.

Ik ben al heel mijn leven lang in het bezit van een leidinggevende functie, ik heb namelijk drie jongere zussen, waar ik  vroeger  moest op passen, als mijn ouders weer eens niet thuis waren. De baas spelen doe ik nog steeds graag en iemand commanderen daar heb ik dan ook geen problemen mee.

Ik werk heel graag in groep.  Hoe meer mensen rond mij om te bevelen, hoe liever ik het heb, dan ben ik op mijn best.

Humor is heel belangrijk en daar heb ik geen tekort aan, ik lach een hele dag, en vooral met alles en iedereen. Dat de andere mensen om mij heen  er wat minder mee kunnen lachen ,  daar valt aan te werken hé. J

Met de computer kan ik heel goed overweg, ik kan dat kaartspelleke bijna uitspelen nu.  Oh en afspraken maken dat doen we niet meer in een ouderwetste agenda hé! Neenee, dat doen we nu via onze gsm en terwijl we die dan toch vast hebben in een vergadering,  kunnen we evengoed een tweet sturen naar...tja,  iedereen hé en  de facebookpagina voor de vrienden en familie even bijwerken,....

Mijn kosten voor een auto met chauffeur liggen wel wat hoger bij jullie, want ik opteer daar voor een luxe-jacht, waar ik dan nachtelijke feestjes op kan geven hé. De buren hebben  zo geen last van nachtlawaai, dus de politie moeten ze dan ook niet bellen, want die liggen zat op mijnen boot hé. J

Ik zeg het  toch, ik ben een vangst voor jullie eiland! Ik ben, wat jullie daar nodig hebben.

Alléé,  de groeten hé,

Den dikke Louie.

zondag 28 september 2014

Kort verhaal: Blijf uit mijn buurt


Hallo allemaal, 
Kort verhaal (max. 1500 woorden toegestaan).
Genre: schrijf een humoristisch verhaal. 
Wat vond ik dit moeilijk!! Je kan direct 'TE' grappig willen overkomen hé!
Zo bleef deze opdracht dan ook blanco liggen. Er kwam geen letter op papier.
Tot ik dacht, foert, ik schrijf gewoon zoals ik anders schrijf, niks meer of minder.
Is het grappig, ok tof! Is het niet grappig, dan is het ook goed voor mij.
Ik weet dat ik met een slag en stoot kan vertellen, dus dat heb ik proberen over te brengen.
Mijn docent vond mijn missie gelukkig geslaagd. :-)
Vonden jullie het ook een beetje leuk om te lezen? 



Blijf uit mijn buurt

Bij het binnenwandelen in het hotel hield Eva abrupt halt, met open mond, nam ze even de tijd om het prachtige inrichting te bewonderen. Lang kon Eva echter niet blijven staan, want er heerste nogal een drukte en lawaai in het hotel. Tja, een huwelijk verloopt meestal wel wat hectisch, dat zal de oorzaak er wel van zijn, dacht ze.

Ze zocht met haar ogen over de menigte naar de balie. Ah daar. Terwijl ze aan de balie stond te wachten op haar kamersleutel, herkende ze achter zich een luide mannenstem. Ze moest geen twee keer raden wie dat kon zijn. Haar nekhaartjes gingen rechtop staan, bij het horen van zijn stem.

“Oh neen, zeg niet dat het waar kan zijn?” mompelde ze tegen zichzelf.

Tom, de neef van haar beste vriendin, kwam met veel kabaal haar richting uit. Eva was vergeten dat hij ook nog op deze aardbol ronddwaalde. Snel greep ze naar een van de brochures die daar op de toog verspreid lagen en hield deze voor haar gezicht.

“Dag mijn Eva’tje. Oei meisje, ben je zo bijziend geworden sinds ik je laatst zag?” plaagde hij.

Eva smeet de brochure terug op de balie. Keek hem kwaad aan en zei: “Neen, spijtig genoeg niet, want ik zie je nog klaar en duidelijk!” Ze schoof wat dichter naar hem. “Oh ja, en nog iets, ik ben niet van jouw! Dus geen ‘mijn’ Eva meer. Ok!”

Met een kleine glimlach naar haar zei hij: “Je geheugen is nog in tact hoor ik. Je bent mij niet vergeten.”

“Pff, jou onthouden. Je arrogantie, ja die ben ik niet vergeten!” riep ze hem toe.

“Arrogant, ik? Maar Eefje toch. Omdat ik die avond bij mijn nicht toen wat teveel gedronken had?”

“Beetje teveel gedronken? Je was ladderzat en je hebt toen welop mij overgegeven hé!” liet ze hem eraan herrineren.

“Oeps, ik wist dat ik precies een klein detail vergeten was. Maar kijk eens aan, een jaar later staan we hier terug samen.”

“Nog eens er is geen wij! Mijn naam is Eva en niet Eefje! Ik zie je hier enkel en alleen terug omdat we uitgenodigd zijn voor het huwelijk van mijn beste vriendin en jij bent spijtig genoeg familie van haar. Dat is alles en niks meer!” snauwde ze zijn richting uit.

“Heeft iemand je al verteld dat je verdomd sexy bent, als je je zo boos maakt,” flirtte hij met haar.

Kwaad smeet ze haar armen in de lucht.

“Grr, zelfs nu kan je nog geen deftig gesprek met je aangaan.”

Vanuit haar ooghoeken zag ze een bende motorrijders aan de bar staan. Wie ze waren en wat ze hier op deze bruiloft kwamen doen, geen idee, dacht ze, maar ik kan ze wel even (mis)gebruiken. Eva hoopte dat het waar was wat ze zeiden: motorrijders zijn zware jongens, maar ze hebben een klein hartje. Dus Eva waagde het erop en duimde dat de jongens haar zo meteen kwamen helpen.

“Wanneer ik de sleutel van mijn kamer in ontvangst mag nemen, gaan we ieder onze eigen weg. ik wil je niet: zien, spreken of zelfs horen tot ik terug naar huis vertrek,” deelde ze Tom mee.

Ze draaide zich van hem weg en wilde zich net verder bewegen, toen Tom zijn hand rond haar bovenarm klemde. Op dat moment moest ze stiekem lachen, want nu moest ze haar geplande actie ondernemen. Ze slaakte een gil: zo eentje die klonk als een vrouw in nood. Overdreven genoeg natuurijk, dat haar noodkreet tot bij de groep mannen weergalmde. Eva keerde haar lichaam snel om naar Tom en sloeg wild met haar handtas tegen zijn bovenlichaam. Dat wild bewegen zat mee in haar plan, want zo moest Tom zijn beide handen om haar bovenarmen klemmen, wilde hij niet dat ze omviel.

“Hey! Jij daar, handen af die dame! Nu!” brulde een van de gespierde mannen. 
Voor Tom het wist had de man hem vast, bengelde zijn voeten boven de grond en zat zijn bovenkleding vast tussen de stevige handgreep van deze man.

“Het is niet wat je denkt. Wij kennen elkaar.”

De man keek naar Eva, maar zij gaf niet direct bevestiging. Nog eventjes dacht ze, Tom moet maar eens een les krijgen: hoe met vrouwen om te gaan? 

“Eva, zeg dat je mij kent.”

Eva hoorde dat er toch wat vibrato in Tom zijn stem klonk, dus vertelde ze de man maar eerlijk dat ze hem inderdaad kende. De man zette Tom terug op de grond, maar voor hij wegging vond hij dat Tom sorry tegen de dame moest zeggen.

Tom greep Eva bij haar middel, en trok haar tegen zijn zij. Hij duwde zijn vingers zo hard hij kan in haar taille. Plaatste een gemaakte lach op zijn gezicht, deed alsof hij een kusje op haar kaak plaatste en terwijl “sorry” in haar oor fluisterde. 
In plaats daarvan, fluisterde hij: “Mijn wraak zal zoet zijn.”

Eva op haar beurt, schonk Tom dezelfde valse lach zoals hij haar een had gegeven. Gaf met haar vrije hand zachte ritmische klopjes op zjn borstkas en deed zijn ritueel over.

Ze fluisterde geïrriteerd: “bijt mij.” in zijn oor.

Toen ze haar ogen over zijn gezicht liet gaan, kon ze zichzelf wel iets aandoen. Bijt mij, écht Eva? Je kon niks beter verzinnen, zie nu naar die tinteling in zijn ogen, hij wil niks liever nu. Met haar ogen tot spleetjes geknepen waarschuwde ze hem niks te proberen met haar.

“Ok, dan is het goed,” zei de man en gaf Tom een stootje tegen de schouder.

“Als deze kerel je nog eens lastig valt, wij verblijven hier tot morgenvroeg, kom je me maar roepen hé!” zei hij vriendelijk tegen Eva.

“Dank u, zal ik zeker komen doen dan.” De man begaf zich weer naar zijn maten.

“Van die spierbundel zijn kracht vloog ik bijna tegen de balie hé,” kloeg Tom.

“Tom, serieus stop met zagen, watje dat je bent.”

Eva zag dat de receptioniste eindelijk met de sleutel afkwam.

“Mevrouw, Meneer, de kamer is klaar.”

De vriendelijke juffrouw overhandigde hen één sleutel.

“Pardon? Dit moet een vergissing zijn, vrees ik. Wij zijn niet getrouwd, laat staan dat we een stel zouden zijn. Wij hebben aparte kamers hoor.”

“Neen hoor Mevrouw. De kamer is door Mevrouw Beyards  op jullie beide namen gereserveerd. Er is ook geen andere kamer meer beschikbaar, sorry.”

“Ok, niet erg hoor.”  Tom nam de sleutel aan.” Dank u en sorry voor de last die mijn vriendin U bezorgt.”

Op zoek naar de liften, raasde Eva terwijl maar door tegen hem.
“Ik en jij slapen niet in één bed. Vergeet dat maar mooi! Jij moet niet weten hoe ik slaap.Of wat ik ’s nachts draag,..Of niet,...”

Met een blik vol lust bestudeerde hij ieder deeltje van haar lichaam. “Schat, écht stop met zo kattig te doen. Sebiet halen we die kamer niet eens.”

In het voorbij komen hoorden Tom en Eva de receptionisten  giechelen.

“Zijn die twee zeker, dat ze niet getrouwd zijn? Ze gedragen zich naar een gehuwd stel.”

Eva sloeg haar handen voor haar ogen en onderdrukte een opkomende gil.
Eva zei al lachende: “Met jouw getrouwd,hihi. Hoe komen ze er toch op? Trouwens ons huwelijk zou nog geen minuut standhouden, tegen dan heb ik al iets naar je hoofd gesmeten.”

Hun blikken kruisden elkaar een seconde lang. Eva duwde op de knop om lift te doen blokkeren en voor ze het wist stond ze Tom hartstochtelijk te kussen.

“Ja, ik zou ook niet met mij trouwen, kijk maar waar ik je toe aanzet,” zei Tom. “We zullen nu maar terug op dat knopje duwen en de andere mensen ook in de lift laten zekers?”

Beiden schoten ze in de lach. 

...
                                                                             Geschreven door Jaimie P.

dinsdag 16 september 2014

Boswandeling maken helpt om te gaan schrijven

Hallo allemaal,

De rust en stilte van een bos, helpt mij in mijn schrijfproces.
Alle drukte van de dag gaat uit mijn hoofd en zo is er plaats om verder te denken aan nog onafgewerkte verhaallijnen. Ook komen er tijdens het wandelen soms spontaan nieuwe ideeën in mijn hoofd.

Vandaag weer even tijd gevonden om achter de computer te gaan zitten.
Manuscript: schrijven, schrappen en herschrijven. Woordenteller staat nu op 3988 woorden.

Groetjes,