zondag 28 september 2014

Kort verhaal: Blijf uit mijn buurt


Hallo allemaal, 
Kort verhaal (max. 1500 woorden toegestaan).
Genre: schrijf een humoristisch verhaal. 
Wat vond ik dit moeilijk!! Je kan direct 'TE' grappig willen overkomen hé!
Zo bleef deze opdracht dan ook blanco liggen. Er kwam geen letter op papier.
Tot ik dacht, foert, ik schrijf gewoon zoals ik anders schrijf, niks meer of minder.
Is het grappig, ok tof! Is het niet grappig, dan is het ook goed voor mij.
Ik weet dat ik met een slag en stoot kan vertellen, dus dat heb ik proberen over te brengen.
Mijn docent vond mijn missie gelukkig geslaagd. :-)
Vonden jullie het ook een beetje leuk om te lezen? 



Blijf uit mijn buurt

Bij het binnenwandelen in het hotel hield Eva abrupt halt, met open mond, nam ze even de tijd om het prachtige inrichting te bewonderen. Lang kon Eva echter niet blijven staan, want er heerste nogal een drukte en lawaai in het hotel. Tja, een huwelijk verloopt meestal wel wat hectisch, dat zal de oorzaak er wel van zijn, dacht ze.

Ze zocht met haar ogen over de menigte naar de balie. Ah daar. Terwijl ze aan de balie stond te wachten op haar kamersleutel, herkende ze achter zich een luide mannenstem. Ze moest geen twee keer raden wie dat kon zijn. Haar nekhaartjes gingen rechtop staan, bij het horen van zijn stem.

“Oh neen, zeg niet dat het waar kan zijn?” mompelde ze tegen zichzelf.

Tom, de neef van haar beste vriendin, kwam met veel kabaal haar richting uit. Eva was vergeten dat hij ook nog op deze aardbol ronddwaalde. Snel greep ze naar een van de brochures die daar op de toog verspreid lagen en hield deze voor haar gezicht.

“Dag mijn Eva’tje. Oei meisje, ben je zo bijziend geworden sinds ik je laatst zag?” plaagde hij.

Eva smeet de brochure terug op de balie. Keek hem kwaad aan en zei: “Neen, spijtig genoeg niet, want ik zie je nog klaar en duidelijk!” Ze schoof wat dichter naar hem. “Oh ja, en nog iets, ik ben niet van jouw! Dus geen ‘mijn’ Eva meer. Ok!”

Met een kleine glimlach naar haar zei hij: “Je geheugen is nog in tact hoor ik. Je bent mij niet vergeten.”

“Pff, jou onthouden. Je arrogantie, ja die ben ik niet vergeten!” riep ze hem toe.

“Arrogant, ik? Maar Eefje toch. Omdat ik die avond bij mijn nicht toen wat teveel gedronken had?”

“Beetje teveel gedronken? Je was ladderzat en je hebt toen welop mij overgegeven hé!” liet ze hem eraan herrineren.

“Oeps, ik wist dat ik precies een klein detail vergeten was. Maar kijk eens aan, een jaar later staan we hier terug samen.”

“Nog eens er is geen wij! Mijn naam is Eva en niet Eefje! Ik zie je hier enkel en alleen terug omdat we uitgenodigd zijn voor het huwelijk van mijn beste vriendin en jij bent spijtig genoeg familie van haar. Dat is alles en niks meer!” snauwde ze zijn richting uit.

“Heeft iemand je al verteld dat je verdomd sexy bent, als je je zo boos maakt,” flirtte hij met haar.

Kwaad smeet ze haar armen in de lucht.

“Grr, zelfs nu kan je nog geen deftig gesprek met je aangaan.”

Vanuit haar ooghoeken zag ze een bende motorrijders aan de bar staan. Wie ze waren en wat ze hier op deze bruiloft kwamen doen, geen idee, dacht ze, maar ik kan ze wel even (mis)gebruiken. Eva hoopte dat het waar was wat ze zeiden: motorrijders zijn zware jongens, maar ze hebben een klein hartje. Dus Eva waagde het erop en duimde dat de jongens haar zo meteen kwamen helpen.

“Wanneer ik de sleutel van mijn kamer in ontvangst mag nemen, gaan we ieder onze eigen weg. ik wil je niet: zien, spreken of zelfs horen tot ik terug naar huis vertrek,” deelde ze Tom mee.

Ze draaide zich van hem weg en wilde zich net verder bewegen, toen Tom zijn hand rond haar bovenarm klemde. Op dat moment moest ze stiekem lachen, want nu moest ze haar geplande actie ondernemen. Ze slaakte een gil: zo eentje die klonk als een vrouw in nood. Overdreven genoeg natuurijk, dat haar noodkreet tot bij de groep mannen weergalmde. Eva keerde haar lichaam snel om naar Tom en sloeg wild met haar handtas tegen zijn bovenlichaam. Dat wild bewegen zat mee in haar plan, want zo moest Tom zijn beide handen om haar bovenarmen klemmen, wilde hij niet dat ze omviel.

“Hey! Jij daar, handen af die dame! Nu!” brulde een van de gespierde mannen. 
Voor Tom het wist had de man hem vast, bengelde zijn voeten boven de grond en zat zijn bovenkleding vast tussen de stevige handgreep van deze man.

“Het is niet wat je denkt. Wij kennen elkaar.”

De man keek naar Eva, maar zij gaf niet direct bevestiging. Nog eventjes dacht ze, Tom moet maar eens een les krijgen: hoe met vrouwen om te gaan? 

“Eva, zeg dat je mij kent.”

Eva hoorde dat er toch wat vibrato in Tom zijn stem klonk, dus vertelde ze de man maar eerlijk dat ze hem inderdaad kende. De man zette Tom terug op de grond, maar voor hij wegging vond hij dat Tom sorry tegen de dame moest zeggen.

Tom greep Eva bij haar middel, en trok haar tegen zijn zij. Hij duwde zijn vingers zo hard hij kan in haar taille. Plaatste een gemaakte lach op zijn gezicht, deed alsof hij een kusje op haar kaak plaatste en terwijl “sorry” in haar oor fluisterde. 
In plaats daarvan, fluisterde hij: “Mijn wraak zal zoet zijn.”

Eva op haar beurt, schonk Tom dezelfde valse lach zoals hij haar een had gegeven. Gaf met haar vrije hand zachte ritmische klopjes op zjn borstkas en deed zijn ritueel over.

Ze fluisterde geïrriteerd: “bijt mij.” in zijn oor.

Toen ze haar ogen over zijn gezicht liet gaan, kon ze zichzelf wel iets aandoen. Bijt mij, écht Eva? Je kon niks beter verzinnen, zie nu naar die tinteling in zijn ogen, hij wil niks liever nu. Met haar ogen tot spleetjes geknepen waarschuwde ze hem niks te proberen met haar.

“Ok, dan is het goed,” zei de man en gaf Tom een stootje tegen de schouder.

“Als deze kerel je nog eens lastig valt, wij verblijven hier tot morgenvroeg, kom je me maar roepen hé!” zei hij vriendelijk tegen Eva.

“Dank u, zal ik zeker komen doen dan.” De man begaf zich weer naar zijn maten.

“Van die spierbundel zijn kracht vloog ik bijna tegen de balie hé,” kloeg Tom.

“Tom, serieus stop met zagen, watje dat je bent.”

Eva zag dat de receptioniste eindelijk met de sleutel afkwam.

“Mevrouw, Meneer, de kamer is klaar.”

De vriendelijke juffrouw overhandigde hen één sleutel.

“Pardon? Dit moet een vergissing zijn, vrees ik. Wij zijn niet getrouwd, laat staan dat we een stel zouden zijn. Wij hebben aparte kamers hoor.”

“Neen hoor Mevrouw. De kamer is door Mevrouw Beyards  op jullie beide namen gereserveerd. Er is ook geen andere kamer meer beschikbaar, sorry.”

“Ok, niet erg hoor.”  Tom nam de sleutel aan.” Dank u en sorry voor de last die mijn vriendin U bezorgt.”

Op zoek naar de liften, raasde Eva terwijl maar door tegen hem.
“Ik en jij slapen niet in één bed. Vergeet dat maar mooi! Jij moet niet weten hoe ik slaap.Of wat ik ’s nachts draag,..Of niet,...”

Met een blik vol lust bestudeerde hij ieder deeltje van haar lichaam. “Schat, écht stop met zo kattig te doen. Sebiet halen we die kamer niet eens.”

In het voorbij komen hoorden Tom en Eva de receptionisten  giechelen.

“Zijn die twee zeker, dat ze niet getrouwd zijn? Ze gedragen zich naar een gehuwd stel.”

Eva sloeg haar handen voor haar ogen en onderdrukte een opkomende gil.
Eva zei al lachende: “Met jouw getrouwd,hihi. Hoe komen ze er toch op? Trouwens ons huwelijk zou nog geen minuut standhouden, tegen dan heb ik al iets naar je hoofd gesmeten.”

Hun blikken kruisden elkaar een seconde lang. Eva duwde op de knop om lift te doen blokkeren en voor ze het wist stond ze Tom hartstochtelijk te kussen.

“Ja, ik zou ook niet met mij trouwen, kijk maar waar ik je toe aanzet,” zei Tom. “We zullen nu maar terug op dat knopje duwen en de andere mensen ook in de lift laten zekers?”

Beiden schoten ze in de lach. 

...
                                                                             Geschreven door Jaimie P.

3 opmerkingen:

  1. Hey Jaimie,
    doet je gat nog zeer ?
    Zie maar dat je geen blauwe plek krijgt hoor :)
    Ik zie dat je je blog en meteen ook al je knutselspullen hebt weggedaan !
    Wat een stoere beslissing zeg !
    Je verhaal hierboven is echt heel erg leuk !
    Tof dat je ze op een blog zet, zo kan ik gezellig bij je langskomen als ik even behoefte heb aan ontspanning !
    xxx
    Margo

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eventjes laten weten dat ik misschien niet altijd reageer, maar wel al je verhalen lees. Ik stuur ze door naar mijn e-reader, maar van daaruit kan ik niet reageren :-) Je schrijft echt heel fijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Waar blijf je de inspiratie halen :-) ik heb nog geen enkel slecht stuk gelezen! X

    BeantwoordenVerwijderen